het gat

Ik voel me weer helemaal losgeslagen van een tastbare realiteit. Van een 'normaal' leven. Van regelmaat. Deze "feestdagen" doen dat. En nu nog meer dan anders.

Ten eerste maakte ik vorige maand een reis van tien dagen. Daar werd ik al zo nerveus van — de voorbereidingen alleen al — dat ik daardoor al flink uit mijn doen was, zogezegd. Toen kwam de reis zelf. Voor de verandering eentje op mijzelf, zonder vrouw erbij. Het was elf jaar geleden dat ik dat voor het laatst deed, geloof ik. Elf jaar is lang genoeg om in te slijpen.

Tijdens die reis veel beeldmateriaal opgenomen. Bij terugkomst stonden mijn dagen in het teken van het verwerken daarvan. Die bezigheid deed het besef van feestdagen geen goed. Verjaardag, Kerst, Oud&Nieuw... Ze vielen allemaal midden in de week en pasten dus totaal niet in mijn 'normale' leefpatroon. Elke woensdag een zondag. Net als elke zondag. Steeds weer afwijkende openingstijden van supermarkten, per dag en per supermarkt. Afwijkende tv-programmering.

Dan de drukte. Elke dag was het veel drukker dan normaal in de super. Op de weg was het 's ochtends rustig, om 's middags ook buiten de spits om weer heel druk te zijn. Overdag knallen op straat. Financiën die nog voor het einde van het jaar geregeld moesten worden. Zorgverzekering. Rekeningen betaald. Het voelde werkelijk als een gekkenhuis.

Nu heb ik de beeldverwerking voorlopig afgerond. Mensen die er nog wat over moeten zeggen, zijn op vakantie. Ik viel in een gat.

Dat overkomt veel mensen, hoor ik u denken. En dat is ook zo. toen ik na een reis van 6 maanden terug kwam in Nederland en mijn leventje weer moest zien op te pakken, vond ik het eerder vreemd dat me dat zo snel weer lukte, dan dat ik in een gat viel. Maar nu...

Voelde ik mij een week geleden nog schuldig als ik 's avonds tv zat te kijken, of werd ik daar in ieder geval onrustig van, nu heb ik 's middags een film zitten kijken terwijl ik dacht: dit kan gewoon. Vreemde gewaarwording. Ik was me ervan bewust dat er geen dringende zaken waren die eerst moesten gebeuren. zoals een week geleden nog. Maar die omschakeling is niet zo gauw te maken. Zoals na vakantie de omschakeling naar het 'normale leven' met alle verplichtingen moeizaam is, zo is dat ook andersom. Zeker als de locatie niet wijzigt. Thuis zijn, en toch niet hoeven te 'werken'.

Zozeer van slag ben ik dat ik het zelfs op moet schrijven. Want al ben ik dan al ruim over de helft van mijn leven, ik heb nooit goed geleerd om te gaan met deze wijzigingen. Met die in het weer heb ik al moeite genoeg. Die hakken er ook lichamelijk in. En of het nu psychosomatisch is of niet, maar nu de druk er ineens af lijkt te zijn, krijg ik pijn in mijn knie.

We zijn met zowel Kerst als Oud&Nieuw op familiebezoek geweest. Dat is anders nooit zo snel achter elkaar. Het lijkt of niets de afgelopen weken was zoals het normaliter is, of hoort te zijn.

Geniet ervan en kom lekker tot rust, zou je misschien zeggen. Maar dat lukt dus niet. De plotselinge rust om mij heen dringt niet door tot binnenin. Ik vertrouw het niet, lijkt wel. Dat ik die film vanmiddag heb zitten kijken — en dan ook nog eentje die ik al kende — voelde dus heel onwerkelijk.

Ik weet niet hoe ik me moet gedragen. Ik weet niet wat ik moet doen. Of wat te laten. Waar ik voor moet oppassen en waarvan ik kan genieten. Voor mij waren dit beslist geen "feest"dagen. Geef mij maar elke dag hetzelfde. Daar kan ik tenminste "genieten" in plaatsen.