Bij de groenteman staat een bord waarop een bamipakket wordt aangeboden voor €0,99.

Met de hoge groentenprijzen van vandaag lijkt me dat een goeie deal. Tenzij het een pakket van 250 gram is. Sommige supermarkten halen die truuk uit: niet de prijzen verhogen maar de hoeveelheid verminderen. Ik naar binnen. Ik wil dat pakket wel eens zien. Op de plek waar een handgeschreven bordje het bamipakket aanprijst, is de koelkast leek. Maar de groenteman overhandigt net een mevrouw zo'n pakket, dus gluur ik even mee. Het lijkt om 400gr te gaan en 250. Dus dat is goed. Ingrediënten: witte kool, prei, pepertje, taugé. Tot zover groenten die ik niet in huis heb. Wortel, ui, knoflook. Die heb ik al wel.

Dan neemt mijn hoofd een aanloop naar chaos. Wat kost taugé, prei en kool apart? Hoeveel zou het elders kosten? Hoeveel bamipakketten kan ik daarmee maken? Die laatste vragen kan ik al niet meer beantwoorden, en ondertussen wil de groenteman weten wat ik ga kopen. Het antwoord is: niets. De chaos is ontstaan. Ik weet niet meer wat slim is, wat goedkoop, wat ik wil, wanneer ik dat zou willen....

Als het zelfs mij opvalt dat ik besluiteloos in de groentewinkel sta, zeg ik maar "dank u" en vertrek. Zonder groente. Een schamper lachje weerklinkt vanuit de ruimte achter de winkel. Ik ga morgen wel opnieuw proberen te bedenken wat voor groente ik wil kopen. En ben moe geworden van deze besluiteloosheid en wil naar huis.

Wat kunnen de simpelste dingen toch uitgroeien tot onoverkomelijke problemen.